En toen werd er gezeild. De wind voert ons weg van Ameland.
Via duinen en vuurtoren. Langs een zandbank waar 100 zeehonden hoofdschuddend toekijken.
Negen traditionele zeilschepen stuiven tegelijk met een fikse bries een kronkelig prieltje in. Een tafereel wat nog het meest doet denken aan het skûtsjesilen bij een benedenwindse ton. Ze raken elkaar gelukkig niet maar ………..het scheelt niet veel.
Later verspreid de armada zich over het brede Oosterom. Het wad onder Tersc
helling.
De wind neemt af. De zon breekt door. De meeuwen vliegen luid krijsend over. Alles lijkt volmaakt. Totdat er één op mijn hoofd poept.
Ria Eikelenboom zegt:28 augustus 2011
Lieve Dolf, Renske, Eric en de twee prinsesjes,
Zaterdagmorgen 08.30. een slapende schipper, een ronkende matroos, maar een dappere zeemansvrouw op de wal om ons namens de hele familie gedag te zeggen.
Zondagmiddag, vanuit mijn Bunkertje, gewassen en fris wil ik jullie nogmaals bedanken voor een fantastische week.
Voor mij een week vol met nostalgie, varend, fietsend, lopend en 2 kilometer in een dure AUDI, plaatsjes geven in mijn drukke hoofd maar vooral genieten van al het moois om mij heen.
De Hoop op Welvaart met zijn bemanning heeft hier op zijn eigen wijze aan mee geholpen.
Voor mij mag het woord Hoop verdwijnen. Het was, ondanks het verdrietige nieuws wat ik kreeg, een week van alleen maar WELVAART!
Liefs uit Geertruidenebrg.
Ria Eikelenboom