Casus Crowning

Het evenementenbureau Fast Forward uit België kwam in het voorjaar van 2007 naar Rederij Vooruit. Opdracht: breng gedurende 5 dagen 150 tot 160 personen onder op Vlieland en Terschelling. Voor dit evenement zijn ingezet de schepen Store Baelt (34 personen), Mare Marieke (32), Mermaid (30), Linde (30) en Waddenzee (32). Zie hieronder het volledige verslag gemaakt door the Crowning zelf.

Wad een trip!

O’Neill kroont beste Belgische surfers tijdens unieke zeiltrip tussen waddeneilanden

Zondag 7 oktober scheepten meer dan honderdzestig Belgen op vijf Hollandse klippers in om het ruime sop te kiezen op zoek naar perfecte surfcondities. De matrozen gooiden de trossen los richting een uniek evenement dat zowel legendarische surfcondities als een zee aan sfeer liet bovendrijven. Vlieland en Terschelling vormden de veilige thuishaven voor de bonte bende waaronder alle Belgische kampioenen in de drie surfdisciplines. Het hele gezelschap liet zien dat de surfscene tegenwoordig meer bruist dan een briesende zee. Dj Zohra plantte dit keer niet alleen haar voeten op een surfplank of haar handen aan de platendraaiers maar trok ook aan de alarmbel om het belang van het milieu nog luider te laten klinken. De Engelse profsurfer Sam Lamiroy met ook een Belgisch paspoort op zak vervoegde de vloot en zette vijf dagen later net als alle opvarenden moe maar heel voldaan terug voet aan wal.

Battle der beste Belgische surfers

Herfststormen luiden voor de gemiddelde Belg een periode van gezellige haardvuuravonden in maar surfend België hoort dan de klokken luiden boven de Noordzee. Als de natuur haar winterslaap voorbereidt, ontwaken de surfers uit hun zomerdutje. Van wereldklasse zijn onze surfspots niet maar beterschap ligt om de hoek. De waddeneilanden hebben een positieve reputatie bij alle Noordzeesurfers wegens hun potentieel voor liefhebbers van wind en golven. Maar veel getuigen van de topdagen zijn er niet. O’Neill neemt de taak op zich de ongelovige Thomassen lik op stuk te geven. Met succes, zij zullen de eersten zijn om de blijde boodschap verder te verkondigen. De allerbeste Belgische surfers uit drie disciplines hijsen zich aan boord van vijf authentieke klippers om van het Nederlandse vasteland richting een uniek evenement te zeilen. Tweeënzeventig toppers in de categorieën girls, grommets, men en masters (35+) zorgen voor een niet te missen Battle of the Best.

Geen herfststorm maar een aangenaam najaarszonnetje zwaait de vijf boten uit de haven van het Noord-Nederlandse Harlingen. De hele groep slaapt en eet de komende dagen op authentieke klippers. Deze schepen stonden vroeger in voor het goederentransport over de grote Hollandse binnenwateren en de waddenzee. De lichte vaartuigen boekten dankzij hun groot zeiloppervlak winst met hun snelheid. De platte bodem met twee externe inklapbare kielen op de flanken liet hen zelfs over ondiepe wadden laveren maar de komst van de stoomboten blies hun voordeel van de baan. De klippers bleven snel maar waren afhankelijk van de wind. Net wat vandaag ontbreekt maar gelukkig zijn ze nu voorzien van een binnenboordmotor. Anno 2007 leiden de boten een tweede leven en staan ze in voor groepsreizen langsheen de natuurpracht der wadden. Een eeuw later zijn de boten geüpgraded naar de tegenwoordige tijd en is er zelfs een tap aan boord. Dat ontdekken alle opvarenden snel en lang duurt het niet vooraleer het eerste vat de weg naar de leidingen vindt. The Crowning leeft al maanden onder de Belgische surfers. Zesendertig van hen kregen een rechtstreekse uitnodiging in de bus, nog eens zesendertig ronselden een maand lang stemmen via de website. Voor al wie nu uiteindelijk aan boord is, reden genoeg voor een feestje.

Alle boten meren aan de Vlielandse kade aan en een eerste verkenning laat een heel rustige Noordzee zien. Tijd om de inwijding verder te zetten! Op maandagmorgen staan twee buitenaardse voertuigen klaar om iedereen naar de juiste spot te brengen. Op Vlieland kabbelt het dorpsleven en local Karel leidt de Belgen in: “Hier leven we een versnelling trager. We doen wat moet, maar haastige spoed is zelden goed!” Enkel de duizend bewoners mogen er met de auto en de weinige wegen leiden ook over het zand. De stevige bussen gidsen ons over het uitgestrekte verlaten strand en er vallen weinig golven of wind te bespeuren. Hier en daar steekt een nieuwsgierige zeehond de kop op en aan het militaire oefenterrein De Vliehors wordt de eeuwige rust verstoord door straaljagers die over het strand scheren. Op deze onbewoonde zandplaat kloppen F16-piloten het meest vlieguren in Europa. We krijgen groen licht en bollen verder in niemandsland tot buureiland Texel in beeld komt. Iedereen verbaast zich over de verlaten vlakte en in alle stilte keren we terug naar de haven.

Surfers knijpen in de arm

De eerste dag ziet er naar uit één zonder actie te worden maar Karel stelt voor toch even de surf te checken. Geen slecht idee zo blijkt want aan de zesendertigste van de meer dan zeventig golfbrekers rollen de golven steeds beter binnen. Wat onverwachts trommelt head judge Sam Lamiroy toch iedereen op voor een eerste sessie. Surfen is all about fun en daarom wil The Crowning iedereen zo veel mogelijk tijd op het water gunnen en niet nodeloos laten wachten om te mogen surfen als de condities perfect zijn. Niemand moet een minuut van de heerlijke golven missen en de jury kijkt wie de beste golf scoort en wie de beste trick uit de hoed tovert. Peter Brabants woont al jaren in Fuerteventura en surft voor het eerst op de Noordzee: “Wat een meevaller is dit! Ik moest in het begin even naar adem happen want ik ben allesbehalve fris water gewoon maar ik kom met een stralende glimlach aan land en die krijg ik niet meteen van mijn gezicht!” ‘s Avonds worden de eerste prijzen uitgedeeld in het enige café ‘s nachts na tweeën in het enige dorp van Vlieland. Dj Zohra zweept vooral de kite- en windsurfers op die weinig hoop hebben op wind. De golfsurfers dromen verder van wat nog komen kan.

Perfecte windloze golven rollen krachtig binnen en er is in de verte geen kat te bespeuren, hoogstens een nieuwsgierige zeehond die even komt loeren waarom er plots zo veel beweging is in zijn thuiswater. Dromen zijn geen bedrog maar heel wat liefhebbers der golven knepen zich toch in de arm bij de aanblik van de verlaten Vlielandse surfspot. “Paal 36″ duidt op het paaltje dat golfbreker nummer zesendertig aanduidt en die naam zal nog lang in vele surfersoren nazinderen. Perfecte windloze golven rollen krachtig binnen en er is in de verte geen kat te bespeuren, hoogstens een nieuwsgierige zeehond die even komt loeren waarom er plots zo veel beweging is in zijn thuiswater. Tijdens sessies van veertig minuten worden in alle categorieën winnaars gekozen. Topsurfer en leider van de jury Sam Lamiroy staat er bij te huppelen: “Wat een golven! Ik sta te popelen om zelf te surfen. Moet je zien wat er allemaal mogelijk is, de Belgen tonen me echt straffe surf!” Terwijl hij kijkt, geeft hij constant aan waar de deelnemers steken laten vallen. Sam surft al jaren op wereldniveau en voegt wat later de daad bij het woord. Hij vliegt minstens twee keer zo snel over de uitzonderlijk perfecte Noordzeegolven en duikt in de koker die de golven vormen om snel weer uit die tube te knallen. Golven die tubes vormen komen in de Noordzee nauwelijks voor maar The Crowning weet ze op haar palmares te schrijven. Bovendien telden we op een hele dag amper twee Nederlandse freesurfers. Tot ‘s avonds wordt er lustig doorgepeddeld tot bij iedereen de armen op de grond bengelen.

The Crowning verenigt al wie op een surfboard uit de voeten kan. De wind- en kitesurfers zitten al een dag op hun honger maar kunnen in de loop van dinsdag stilaan de bladeren zien ritselen. Tegen een uur of vier schiet langs de andere kant van het eiland de kitesurfcompetitie in gang. Als luchtacrobaten slingert de Belgische top aan hun vlieger om de beste trick mee naar het vasteland te nemen. Bij elke crash van Michael Meel krimpt het publiek even in elkaar. “Mijn grote concurrent Leander Vyvey landde al een moeilijke trick en om die te overklassen moet ik risico’s nemen,” lacht hij. Windsurfers kunnen enkel met behulp van de boot op snelheid raken om er dan een move uit te persen. Limburger Steven Van Broeckhoven is oppermachtig. “Ik had misschien een streep voor omdat ik al ervaring had met dit systeem maar mijn concurrenten leren bijzonder snel moet ik zeggen,” legt de Belgisch kampioen uit.

Zohra plonst liever in proper water

De boten kabbelen bij een prachtige zonsopgang de haven van het tweede eiland van deze wadhop binnen. In tegenstelling tot Vlieland mag je als toerist wel met de auto op Terschelling en het is er ook vijf keer drukker bevolkt. Maar maak je geen zorgen, je telt nog steeds maar 4600 inwoners. Eén dorp is iets meer uit de kluiten gewassen maar de anderen bestaan slechts uit wat met de losse hand gezaaide huisjes tussen bossen of duinen. In West-Terschelling vind je zelfs een hippe kapper en een tapasbar. Maar de stedelijke trends blijven ver van de wadden. Hier regeren de duinen, de rust en de aangeplante bossen. Het is er heerlijk fietsen en zoals het Nederland betaamt, liggen de fietspaden mooi gescheiden van de wegen waar al eens een auto voorbij snort. De uitvalsbasis voor de Belgische delegatie is de Zandzeebar. Behalve nog een strandpaviljoen is er geen enkele bebouwing in de omgeving te bespeuren. Iedereen focust zich volledig op de zee. En golfjes zijn er opnieuw maar weliswaar stukken kleiner. De vele meegevaren meisjes houden een extra jamsessie en ook Zohra is opnieuw in surfpak van de partij. De flamboyante koningin van het Belgische nachtleven vindt de hele trip de max: “Ik ben vroeger nooit op schoolreis geweest maar ik denk dat ik nu mijn schade wel heb ingehaald,” lacht ze. “Het is echt leuk dat iedereen zo samen hokt. Ik hou wel van die georganiseerde chaos en glij mee met de flow, zelfs tussen zo veel jongens. Ik hing vroeger ook al in de bomen met vriendjes!” De vele wilde feestjes zijn voor de Limburgse geen uitzondering: “Ook in het nachtleven lopen heel wat wilden rond, ik was dus perfect voorbereid.” Het enige minpunt voor de warmbloedige diva is de temperatuur. Haar Marokkaanse roots laat haar toch liever voor warmere wateren kiezen maar surfen doet ze met fonkelende oogjes en dat zal ze blijven doen.

Het gaat tegenwoordig goed met de zeehondenpopulatie maar de grafieken bewijzen dat hun voortbestaan door de jaren heen al een aantal keer aan een zijden draadje gehangen heeft. Zohra zet zich daarom met plezier in om dat te vermijden.

De derde dag brengt weinig actie. De kiteboarders krijgen een lift om dan met de wind mee om ter snelst naar de finish af te zakken. Het deelnemersveld waaiert snel uit en de lichte bries maakt het niet makkelijk om vooruit te komen. Voetballen dan maar. Iedereen krijgt ‘s avonds een boeiend lesje biologie. Surfers hebben net als de dieren een biotoop. Ze genieten van water en wind en willen dat graag zo houden. Daarom is er ook een ecologisch luik aan dit event gekoppeld. Al bij de start zijn eventsweaters vlot verkocht waarvan de opbrengst naar het zeehondenopvangcentrum Ecomare stroomt. Een medewerker komt enthousiast uitleggen wat er allemaal met dat geld gebeurt en dat is heel wat. Het gaat tegenwoordig goed met de zeehondenpopulatie maar de grafieken bewijzen dat hun voortbestaan door de jaren heen al een aantal keer aan een zijden draadje gehangen heeft. Ziekte is daar één oorzaak van maar ook de vervuiling veegde hen bijna van de kaart. Zohra plonst zelf meer en meer in zee en zet zich daarom graag in om dat te vermijden: “Ik wil als meter van de actie zo veel mogelijk mensen informeren en aanzetten alles netjes te houden. Ik surf graag en doe dat natuurlijk liever in een popere zee dus maak ik met plezier veel kabaal in de media,” lacht ze.

Voor één keer blijven de windfanaten iets rustiger omdat donderdag wel eens de dag van de waarheid kan worden. ‘s Ochtends krijgt iedereen een fietszadel onder de kont richting de Zandzeebar. Van de herfst is weinig te merken en opnieuw trapt de najaarszon gezellig mee. De eerste blik op de zee laat zien dat ook Terschelling een surfparadijs is. Leuke golfjes rollen binnen en snel wisselen de fietsen voor surfboards. Maar wie wind wil, vliegt opnieuw in de wachtzaal. Na enkele uren is het dan toch hun beurt. De bries kiest de juiste hoek en neemt in kracht toe. Alle windsurfers halen hun spullen van onder het zand en de kiters haken zich vast aan hun krachtige vliegers. De kitesurfers krijgen even wat wind en vooral de gebroeders Tack uit Oostende weten te scoren. Dankzij het systeem dat slechts op één bepaalde niche van de sport focust, krijgen we heel wat onverwachtse winnaars. Ook bij de windsurfers scoort zowat iedereen die niveau haalt in een bepaalde discipline. The Crowning is een prijzenfestival waar zo veel mogelijk volk moet aan deelnemen en die missie slaagt met verve. De finale prijsuitreiking en afsluitende party is er ook eentje om u tegen te zeggen. Surfers zijn niet de braafste sporterssoort en dat blijkt als een aantal stripacts in de nok van het dak plaatsvinden. Om twee uur bollen de bussen terug naar de haven en krijgen de boten voor de laatste keer een afterpartybestemming. ‘s Morgens vroeg doen ze weer waar ze voor gemaakt zijn: Varen! Wat een week was dit!? Een potig staaltje positieve energie wapperde doorheen de vijf boten en het was een feest van het begin tot het einde, zowel op sportief vlak, aan de bar als op de dansvloer. Iedereen die bij The Crowning aanwezig was, voelt zich ongetwijfeld nog een jaar lang de koning te rijk!

Met dank aan alle partners: O’Neill, Windows Life, Xbox, Redbull, Malibu, Volvo, Swell Magazine, Vyf (surf federatie), Vlieland & Terschelling, Rederij Vooruit, Ecomare (zeehondenopvang), Pukas, Samsung, FFWDS, Dakine, TMF, Sportend Vlaanderen.